niet zweverig, wel raak ✂️✨
Ik had me voor 2026 voorgenomen om meer dingen te doen die ik leuk vind. Niet omdat het moet bijdragen aan een groter plan, maar omdat het leven anders verdacht veel op een to-dolijst gaat lijken waar nooit iets van afgestreept wordt. Dus ik ging zoeken. Naar activiteiten. Prikkels. Dingen waar mijn lijf al “ja” tegen zei voordat mijn hoofd zich ermee ging bemoeien.
Zo kwam ik bij een workshop vision board maken terecht. En dat sprak me meteen aan. Ik ben creatief, ik hou van knippen, schuiven, kijken, voelen. Maar ik heb ook geen zin om thuis allerlei spullen te kopen, magazines te verzamelen en dan in m’n eentje te gaan zitten hopen op inspiratie die niet komt. Bovendien: alleen is vaak helemaal niet zo inspirerend. Dus een workshop leek me perfect. Spullen geregeld. Mensen geregeld. Energie geregeld.
Ik meldde me aan en gooide het vervolgens in alle groepen waar ik in zit. Niet strategisch, niet slim, gewoon: dit lijkt me leuk, misschien jou ook. En ja hoor. Drie uit mijn downline. Collega’s. En zelfs mensen die ik volgende week pas écht ga ontmoeten omdat we samen op een event staan. Voor ik het wist, zaten we daar met een gemêleerd gezelschap aan tafel, scharen in de aanslag ✂️😄
Vision board workshop: hoe begin je eigenlijk?
En toen begon het. En eerlijk: het begin was even ongemakkelijk. Ik had geen strak beeld. Ik wist wel: ik wil iets met een boot. En met een groep mensen, want ik wil een groter team. Maar ja, een dikke jacht is ook zo’n cliché. Zo’n plaatje waarvan je hoofd zegt: dat hoort zo en je lijf zegt: meh.
Dus ik besloot het anders te doen. Niet zoeken, maar bladeren. Niet forceren, maar voelen. Knippen wat resoneert, en later wel zien wat het wordt.
Dat begin voelde spannend. Alsof je in het diepe springt zonder te weten hoe koud het water is. Ik zag dat meisje tegenover me daar ook mee worstelen. We waren allemaal even zoekend. En toen… gebeurde het.
Flow, focus en knippen op gevoel ✨
Flow. Rust. Focus. Dingen vielen vanzelf samen. De energie van anderen hielp. Het werd lichter. Speelser. Minder nadenken, meer doen.
En ja hoor. Op een gegeven moment kwam hij voorbij: een afbeelding van een cruiseschip, gefotografeerd van voren, met een neus die net zo goed de onze had kunnen zijn. Alsof iemand ‘m speciaal voor mij had laten liggen. En erbij: luxe, reizen, leven, gastronomie. Precies dat. Reizen. Luxe. Eten. Geen excuses. Geen uitleg. Gewoon: dit wil ik.
Daarna kwamen de vrouwen. Sterke vrouwen. Stijlvolle vrouwen. Verbonden vrouwen. En woorden. Terwijl ik eigenlijk minder met woorden had deze keer. Tot ik anderen zag die hun hele board vol plakten met teksten en ik dacht: oké, ik heb ook wel woorden nodig. Niet veel. Maar wel de juiste.
Liefde.
Focus.
Verbinding.
Dingen die niet schreeuwen, maar blijven hangen.
Liefde, seks en het woord dat niemand verwachtte 😏
En toen was er een moment waarop ik mezelf verraste. Liefde, ja. Maar ook seks. Het woord orgasme belandde midden op mijn board. Afkomstig uit een artikel over het vrouwelijke orgasme — iets wat ik normaal vrij snel wegzet als feministische onzin. Vooral de combi. En toch plakte ik het op. Zonder gêne. Zonder uitleg.
Omdat het waar is.
Omdat als je alleen maar werkt, het ook alleen maar werk wordt.
En omdat plezier, lijfelijkheid en levenslust net zo goed bij een fabulous leven horen als targets en plannen.
Waarom mijn vision board ineens roze werd 💗
En dat roze. Mijn hemel, dat roze. Mijn board werd zachter, vrouwelijker, meisjesachtiger dan ik had verwacht. Terwijl ik van roze hou. Altijd heb gehouden. Maar ik was er de laatste tijd wat minder mee verbonden. Minder met dat meisje-meisje. En blijkbaar zei mijn onderbewuste: kom eens even hier. Eén afbeelding haalde het niet. Een vrouw, sensueel en ontspannen, op een klein wit bootje op een meer. Prachtig plaatje. Maar te idyllisch. Te rustig. Te weinig avontuur. Dat was varen als decor, niet varen als leven.
En ik wil het leven. Met alles erop en eraan. Ook de rauwheid.
Werken met hoge energie (en met wie niet)
Toen we onze boards bekeken en deelden, voelde het kloppend. De workshop leidster zei het ook: dit past bij wat je zegt. En dat is logisch. Mijn visie is helder. Wonen op een boot. De wereld rondvaren. Vrijheid. En mijn business is geen losstaand ding, maar een middel om dat leven mogelijk te maken. Daar hoef ik niet meer over na te denken. Dat is er al.
Wat me ook opviel: iemand waarvan ik eigenlijk niet zo’n zin had dat ze erbij zou zijn, had zich afgemeld. Toeval? Misschien. Maar het paste perfect. Hoge energie. Mensen die er zin in hebben. Die willen bewegen. Dat is hoe ik wil werken. Passie. Enthousiasme. Geen slepen. Geen trekken.
Fabulous is geen grap ✨👑
En dat gewoon fabulous. Dat ik in het begin hardop uitsprak. Waar iedereen om lachte, omdat ze dachten dat ik een grapje maakte. Maar ik meen het. Gewoon Fabulous is geen grap. Net zoals (deze blog) overdressed geen echt argument is. Dat zeggen alleen mensen die zich ongemakkelijk voelen in een joggingbroek naast iemand die wél durft te shinen. Jij wilt ook die roze glitterbroek aan. Je durft alleen niet. Dus noem je het belachelijk.
Mijn vision board als kompas voor 2026 🧭
Wat me misschien nog het meest raakte, was hoe comfortabel het voelde dat mijn onderbewuste zo meedeed. Geen strijd. 0 drama. Gewoon: oh, jij weet dit ook al. Fijn. Opluchting bijna. Mijn visionboard ligt nu nog in de auto. Onderweg. Maar straks krijgt het een plek op mijn kantoor. En als ik mijn plannen voor 2026 ga uitwerken, ligt het erbij. Niet als dromerige collage. Maar als kompas. Als herinnering dat fabulous geen eindpunt is, maar een manier van leven 💖
Wat ook fabulous is, is werken zoals jij wilt! Altijd al ergens een kriebel gehad ja, alleen ik weet net hoe? Dan moeten we praten haha, dat lijkt me leuk en miss kom je erachter dat deze business ook echt iets voor jou is. Eerst even zien wat ik bedoel, kijk hier: https://kseen.beyuna.com/become-distributor
