Of nou ja.
Dat is wat deze blogtitel suggereert.
Alsof ik in een kerk in Amsterdam lag te hyperventileren terwijl mijn ziel opnieuw werd geboren uit kosmisch vuur en een sjamaan met een handpan mijn chakra’s stond te resetten met Phoenix Breathwork.
Dat soort werk.
In werkelijkheid lag ik vooral op een matje met een glimlach op mijn gezicht terwijl om mij heen mensen klonken alsof er een complete exorcisme-afdeling geopend was.
Waarom ik überhaupt naar Phoenix Breathwork ging
Ik had al vaker over breathwork gehoord. Wim Hof, ademhalingstechnieken, trauma dat opgeslagen zit in je lichaam, dat werk. En eerlijk? Dat stukje vond ik interessant.
Niet omdat ik dacht dat ik compleet mentaal ontspoord was. Integendeel eigenlijk. Ik heb jarenlang aan mezelf gewerkt en ik voel me oprecht goed. Rustig. Gelukkig. Stabiel. Niet “ik heb mezelf helemaal gevonden”-gelukkig — mensen die dat zeggen vertrouw ik sowieso niet helemaal — maar gewoon: goed.
Alleen dat lichamelijke stuk bleef me intrigeren.
Want je kunt psychisch van alles verwerkt hebben, maar als je lichaam ondertussen nog steeds ergens in een permanente subtiele overlevingsstand staat, dan lijkt me dat op termijn alsnog geen fantastisch plan.
Dus toen kwam Phoenix Breathwork voorbij.
En zoals gebruikelijk deed ik geen vooronderzoek.
Ik ben gewoon in de auto gesprongen richting Amsterdam, inclusief files, stress en het laatste stuk half rennend richting een kerk waar zeshonderd mensen vrijwillig gingen liggen ademen.
Ook ergens prachtig eigenlijk.
Een kerk vol ademende mensen
Bij binnenkomst stond Jason iedereen welkom te heten met knuffels. En aangezien ik letterlijk buiten adem binnenstormde, zei hij:
“Adem. Je bent er.”
Vond ik irritant toepasselijk.
De setting was trouwens bizar mooi. Een enorme kerk. Muziek. Licht. Honderden mensen op matjes. En ik had precies een plek midden voor het podium.
Universum.
Manifestatie.
Of gewoon geluk omdat ik als laatste binnenkwam.
We zullen het nooit weten.
We begonnen met oefeningen waarbij je constant met andere mensen moest werken. Knuffels. Oogcontact. Handen tegen elkaar. Samen ademhalen. Continu wisselen van partner.
En ergens moest ik daar wel om lachen.
Niet cynisch trouwens. Meer observerend.
Want ik snap die technieken inmiddels wel. Mensen een beetje uit hun comfortzone trekken zodat die buitenste laag losser wordt. Dat beschermlaagje van sociaal wenselijk gedrag, controle, ongemak en “doe maar normaal”.
Voor sommige mensen is een wildvreemde knuffelen blijkbaar de emotionele equivalent van survivallen zonder eten in de Ardennen.
Maar goed. Ik doe gewoon mee.
ADHD, rust en een leeg hoofd
Wat me eigenlijk opnieuw opviel, is hoe snel ik in dat soort settings compleet zen word.
Wat vrij ironisch is als je bedenkt dat ik ADHD heb en normaal gesproken ongeveer twaalf tabbladen tegelijk open heb staan in mijn hoofd.
Maar geef me de juiste sfeer, goede begeleiding, muziek en een duidelijke focus, en mijn hoofd gaat verrassend snel offline.
Dus daar lag ik dan.
In trance.
Rustig.
Leeg hoofd.
Geen gepieker.
Geen analyses.
Alleen ademhaling, muziek en voelen wat er in mijn lichaam gebeurde.
En toen begon om mij heen langzaam het menselijke geluidenfestival.
Mensen gingen huilen.
Kreunen.
Schreeuwen.
Ademen alsof ze persoonlijk door een beer achtervolgd werden.
Allemaal helemaal prima trouwens. You do you.
Maar ik had totaal niet die ervaring.
Geen enorme emotionele uitbarsting.
Geen visioen van mijn innerlijke kind.
Geen spirituele breakdown.
Geen vorig leven waarin ik waarschijnlijk kruidenvrouw op een berg was.
Ik lag vooral heel relaxed te zijn.
Sterker nog: ik lag op sommige momenten letterlijk te glimlachen.
Mijn lichaam wilde vooral bewegen
Wat ik wél voelde, was mijn lichaam.
Blokkades.
Spanning.
Pijntjes.
Vooral rondom mijn onderrug, heupen en schouders.
En instinctief begon ik te bewegen en te schudden.
Dat herken ik nog van vroeger, toen wij een massageopleidingscentrum hadden. Als energie vastzit, helpt beweging bijna altijd. Schudden. Wiebelen. Losmaken. Niet alles hoeft kapot geanalyseerd te worden. Soms moet je lichaam gewoon even doen alsof het een natte bull terrier is.
En dat werkte dus ook hier.
De begeleiders liepen rond en hielpen daar trouwens fantastisch bij. Op een gegeven moment waren ze letterlijk mijn schouders, heupen en benen aan het losschudden terwijl ik daar ontspannen lag te ademen alsof ik op een spirituele APK-keuring was beland.
En het mooie was:
ik voelde het ook echt loskomen.
Niet emotioneel dramatisch.
Niet hysterisch.
Gewoon fysiek.
Alsof mijn lichaam dacht:
“Oh. We mogen ontspannen. Eindelijk.”
Misschien hoef ik helemaal niet gerepareerd te worden
Wat me misschien nog het meest verbaasde, was dat ik nergens weerstand voelde.
Geen cynisme.
Geen ongemak.
Geen oordeel.
Niet over die mensen.
Niet over mezelf.
Niet over de setting.
Ik lag daar eigenlijk vooral met de realisatie dat ik best gelukkig ben.
Dat klinkt simpeler dan het is.
Want we leven in een tijd waarin persoonlijke ontwikkeling soms voelt als een eindeloze speurtocht naar alles wat er nog niet goed genoeg aan je is.
Dieper graven.
Nog meer verwerken.
Weer een ceremonie.
Opnieuw een retreat.
Altijd nóg iets dat geheeld moet worden.
Maar ergens halverwege die avond realiseerde ik me:
ik hoef niet gerepareerd te worden.
En eerlijk? Dat voelde misschien nog wel het meest helend van alles.
Ondernemer blijf je blijkbaar overal
Na afloop raakte ik aan de praat met de man naast me. Blijkbaar had hij een compleet emotioneel proces doorgemaakt terwijl ik daar lag alsof ik op wellnessvakantie was.
We hadden een klik.
Leuk gesprek.
Veel overeenkomsten.
Bleek ook ondernemer.
Bleek ook bezig met persoonlijke ontwikkeling.
Bleek festivals en events te kennen waarvan ik nog nooit gehoord had.
Dus uiteindelijk zijn we nog wat gaan drinken.
En ja, op een gegeven moment vertelde ik natuurlijk gewoon wat ik doe. Supplementen. Gezondheid. Ondernemen. Want dat is letterlijk mijn leven. Ik ben niet iemand die ineens stopt met ondernemer zijn zodra er wierook in de ruimte hangt.
Sterker nog: dit ís ondernemen.
Nieuwe mensen ontmoeten.
Echte gesprekken voeren.
Verbinden op basis van gedeelde interesses.
En kijken of daar iets uit ontstaat.
Niet geforceerd.
Niet pusherig.
Gewoon menselijk.
Een leuk gesprek tussen twee mensen met een goede energie. Eerder scheef ik al waarom mijn werk niet ophoud.
Mijn eindconclusie
En eigenlijk vat dat de hele avond perfect samen.
Ik ging naar Phoenix Breathwork omdat ik dacht dat er misschien nog opgeslagen trauma in mijn lichaam zat.
En blijkbaar zat er vooral ontspanning.
Geen spirituele wedergeboorte.
Geen complete identiteitscrisis.
Geen kosmische explosie.
Gewoon een heel prettige avond waarop mijn lichaam even diep mocht uitademen.
En eerlijk?
Dat lijkt me tegenwoordig al behoorlijk revolutionair.
💬 Ben jij ook klaar met wachten op een pensioen dat misschien nooit komt? Ontdek hoe ik met Beyuna bouw aan financiële vrijheid op mijn eigen voorwaarden — zonder gedoe en mét resultaat.
👉 https://kseen.beyuna.com/become-distributor
