De afterparty waar niemand voor klapt — en toch alles verandert.
Er zijn van die ervaringen die zich niet netjes laten opdelen in dagen. Of blogs. Of samenvattingen. Mijn week als virtuele crew bij Date with Destiny was precies zo’n ervaring. Geen strak begin-midden-einde, maar een golf. Een uitdijend universum van inzichten, met slaapgebrek als ondergrond en zelfzorg als kompas.
Als je nu pas instapt: ik was dus crew. Wat een ervaring. Niet deelnemer. Niet toeschouwer. Crew. In de virtuele versie van Tony Robbins’ meest transformerende event. En als je denkt: “oh, da’s vast lekker achterover leunen” — think again. Crew zijn is: mensen ondersteunen, Zoomrooms bewaken, processen monitoren, zes nachten leven op Floridiaanse tijd en ondertussen proberen je eigen systeem niet volledig te negeren.
De voorbereiding begon al vóór het event zelf. Alleen had ik dat niet door. Ik dacht: ik doe niks. Bleek: ik deed alles. Mijn lijf schakelde vanzelf. Ging plat toen het moest. Kwamen alle ADHD-HSP-hoogbegaafdheidsdingetjes ineens precies van pas. Want als er één ding telt bij Tony Time, dan is het zelfmanagement. En ik bedoel niet in een hippe planner. Ik bedoel: weten wanneer je moet slapen, eten, pauzeren en wanneer je tegen jezelf moet zeggen: en nu ff niemand.
De ervaring
Dag 1 was chaos. Dag 2 was wakker worden in chaos. Dag 3 was Tony op z’n scherpst. En ik als crew op m’n vermoeidst. Maar ook: op m’n meest oplettend. Want als je zelf uit de actie stapt, zie je des te beter hoe scherp de interventies snijden. Wat hij doet, is geen kunstje. Het is geleid. Onnavolgbaar. En zo raak dat zelfs mensen die denken dat ze geen hulp nodig hebben, ineens zitten te janken met een doorbraak die ze nooit zagen aankomen.
Dag 4 was relatiedag. En ik, Zoom-crew, digitale bull terrier met een knik in de nek en een webcam-hoofd, zat midden in de ervaring zonder actief mee te doen. Wat begon als een observatiedag eindigde met een persoonlijke doorbraak. Niet gepland, niet gevraagd, maar wel raak. Hypnose-light noem ik het: luisteren zonder meedoen en tóch geraakt worden. Er stroomde van alles los. Tranen, woorden, oud zeer. Ik verliet even de camera, ademde, schreef, huilde, kwam terug. Klaar. Schoon. Stil. En intenser verbonden met mezelf dan ik had verwacht.
Verwachting vs realiteit
Dag 5 en 6 waren integratie. Inzinken. Meekijken. Dingen laten landen. En ergens daar, tussen het observeren van Zoomgroepjes en het detecteren van energiedips, zag ik wat er écht gebeurt als je jezelf serieus neemt. Als je durft toe te geven dat je regels niet werken. Dat je waarden outdated zijn. Dat je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt, terwijl je dacht dat je lekker bezig was.
En dan ineens valt er iets. Niet groots. Niet spectaculair. Maar stil. Zacht. Precies zoals echte transformatie vaak binnenkomt.
Mijn conclusie?
Deze hele ervaring heeft me veranderd, niet door wat ik deed, maar door hoe ik luisterde. Naar anderen. Naar Tony. Naar mezelf. En nee, ik hoef dit niet elk jaar opnieuw. Maar ik snap nu wel waarom hij zegt: plan over een jaar opnieuw twee dagen voor dit werk. Want jij verandert. En je vragen veranderen mee.
Geen knallend slot. Geen staande ovatie. Wel dankbaarheid. Voor deze crewreis. Voor de inzichten. Voor de fucking intensiteit. En voor het simpele feit dat ik dit heb gedaan.
Volgend jaar? Dan zit ik in Florida. Geen Zoom. Geen digitale filters. Gewoon live. Omdat ik voel dat het tijd is.
💬 Voel je ook dat het tijd is? Om na het lezen van de zoveelste blog van mij, mij te contacten om te praten over de business mogelijkheden die er zijn? Leuk, bel, app whatever of als je toch wat info nodig hebt, lees en contact mij dan
👉 https://kseen.beyuna.com/become-distributor
