Of: de dagen waar woorden ineens hun schoenen niet meer aankrijgen.
Laat ik maar meteen eerlijk zijn. Ik had geen zin om hierover te schrijven. Niet omdat er niks gebeurde — integendeel — maar juist omdat het te ver ging. Te diep. Te intern. En alles wat ik zou opschrijven, zou óf zo uitgebreid moeten zijn dat je denkt: laat maar, ik hoef daar niet heen. Óf zo vaag dat je denkt: waar hééft ze het in godsnaam over. En dat half-half ertussenin? Dat is schrijven om het schrijven. Daar haak ik zelf al van af.
Dag vijf en zes is uitwerken.
Integreren. Zitten. Kijken. Doorploegen.
En omdat ik virtuele crew was, zat ik niet in de oefeningen. Ik keek. Mee. Lang. Veel. Voor deelnemers heerlijk. Voor crew soms taai. Maar ook fascinerend. Want je ziet mensen veranderen terwijl je erbij zit. Geen groot toneelstuk. Geen huilende violen. Maar kleine verschuivingen. In houding. In woorden. In stilte.
De oefeningen worden in kleinere groepjes gedaan in Zoomrooms. Wij als crew kijken mee of iedereen er is, of het loopt, of mensen daadwerkelijk bezig zijn. En ik zat dus in zo’n groepje. En dat was eigenlijk verrassend mooi. Omdat het dag vijf was. Mensen waren al ergens doorheen gegaan. Je zag transformatie zonder dat iemand het hardop hoefde te benoemen.
Bij één oefening werd ik gevraagd om een beetje te helpen. Voorbeelden te geven. En ik merkte iets wat bleef hangen: als je niet actief in een oefening zit, is kennis over jezelf ineens helemaal niet paraat. Waarden. Regels. Dingen waarvan je dénkt dat je ze kent — maar ze zitten niet bovenin de la. Je moet ervoor gaan zitten. Echte tijd. Echte aandacht.
En toen viel ook Tony’s opmerking van vorig jaar op z’n plek.
“Plan over een jaar opnieuw twee dagen om dit werk te doen.”
Toen dacht ik nog: ja ja. Goed idee. Doen we later wel.
Nu snap ik hem. Want ik ben veranderd. Door alles wat ik het afgelopen jaar heb aangepast. Dus als ik diezelfde oefening nu opnieuw zou doen, zou er iets totaal anders uitkomen. Dat besef alleen al was goud.
Ik heb mezelf inmiddels voorgenomen om daar binnenkort echt tijd voor te maken. Twee volle dagen. Of dat in een hotel wordt zoals Tony aanraadt? Geen idee. Maar het gaat gebeuren.
Dag zes was integratie.
En interventies. Veel interventies. Meer dan vorig jaar, zo voelde het. Misschien verschilt dat per jaar. Maar ik denk — en dit is mijn mening — dat juist die interventies ongelooflijk veel inzicht geven. Tony gebruikt voorbeelden waarvan hij weet: dit speelt bij genoeg mensen. Dus als ik dit nu behandel, heeft de zaal er iets aan. En ja, hij checkt dat. Maar ik denk dat hij het antwoord al lang weet.
Je ziet iemand anders worstelen met iets wat verdacht veel lijkt op jouw situatie. En ineens klikt er iets. Zonder dat jij zelf onder het vergrootglas ligt. Misschien wel de makkelijkste manier om tot inzicht te komen.
En dan mijn conclusie.
Over dag vijf en zes en de totale ervaring. Virtuele crew zijn bij Date with Destiny was waardevol. Ik ben blij dat ik het gedaan heb. Echt. Ga ik het nog eens doen? Waarschijnlijk niet. Voor mij was de interactie met andere crewleden en deelnemers beperkt. Misschien lag het aan de groep. Misschien aan de setting. Geen oordeel. Gewoon een constatering.
Live, als crew, in Florida? Ja. Dat zie ik wel zitten. Die menselijke dynamiek. Dat samenzijn. Dat had ik bij UPW ook, en dat miste ik hier. Als deelnemer zou ik Date with Destiny trouwens ook nog wel eens willen doen. Misschien nu. Misschien later. Misschien verdwijnt dat gevoel als ik de oefeningen zelf afrond. We’ll see.
En dan is er nog dit:
Misschien is dit stuk over dag vijf en zes minder spectaculair omdat de inspiratie eerst extern was — en nu intern. Omdat ik geen behoefte heb om te zenden, maar om te doen. Omdat zes nachten Tony, vijftien uur per keer, alleen achter een scherm, en daarna in één dag je ritme weer omgooien… ook gewoon zijn tol eist. Futloosheid is ook een staat van zijn.
Dus ja. Dit was virtuele Date with Destiny. Geen vuurwerk aan het eind. Wel richting. Op naar nieuwe avonturen. Lees vooral ook dag 1 en dag 2 en natuurlijk ook dag 3 en 4 en geef jezelf DWD cadeau en ga! https://www.tonyrobbins.com/
