relatiedag, Zoom-crew en een doorbraak die ik niet besteld had.
Relatiedag. En laat ik maar meteen beginnen met dit: ik zit als crew niet rond te lopen zoals dat in Florida zou zijn.
Nee, ik zit virtueel vastgeplakt aan mijn scherm — dag en nacht aanwezig in Zoom, webcam aan, hoofd in de juiste hoek, alsof ik een menselijke screensaver ben die af en toe knikt.
En toch voelt het alsof ik overal tegelijk ben.
Alsof ik een soort digitale bull terrier ben: alert, loyaal, nieuwsgierig, en geen idee waarom iedereen “You Rock!” blijft slingeren alsof het confetti is die in 4K wordt gestreamd.
Er is nooit écht uitleg geweest voor wat iedereen doet. Of mijn brein was op dat moment bezig met het analyseren van een iemands plant, kan ook. Maar gelukkig bestaan er ervaren crewleden die functioneren alsof ze al 12 seizoenen Tony Robbins: Behind The Scenes hebben gedraaid.
De zeven paragrafen feedback en de overijverige trainer
We hebben dus één trainer — lief, intens, overijverig, en overal tegelijk aanwezig. Zij zag me vanaf dag 1 al. Ze ademt ervaring. En zij was degene die me zeven paragrafen feedback stuurde.
Zeven.
Ik heb braaf geliket, hier en daar gereageerd, sociaal keurig. Daarna stuurde ik een losse aanvulling — en meteen kreeg ik een bezorgd bericht terug:
“Mocht ik iets gezegd hebben wat niet oké was voor jou…”
Ik moest lachen. En lekker passen voor relatiedag want alle realties tellen.
Niet om haar, maar om het feit dat ze dacht dat ze míj zo snel raakt.
Ik had gewoon geen behoefte om elk woord terug te beantwoorden. Dat is geen drama. Dat is mijn persoonlijkheid. Ik functioneer anders.
En het mooie? Zij begreep dat.
Ze is overijverig, maar wél afgestemd.
Naderhand was alles volledig oké.
Ze checkt in als het nodig is en laat me met rust als ik niet wil overladen worden met tekst. Dat vind ik mooi.
Het pauze-fenomeen: eerlijkheid blijkt een afwijking
In mijn team valt me iets op: niemand zegt eerlijk hoe lang ze pauze nemen.
Iedereen stuurt: “Ben zo terug!”
Maar nooit hoe lang.
Ik ben totaal niet van dat mystieke gedoe.
Ik zet: “Ik ben 10 min weg.”
En 10 minuten later ben ik terug. Punt.
Toen kreeg ik dus een berichtje:
“Je bent altijd terug wanneer je dat zegt.”
Ja, obviously. Wat is het alternatief? Dat ik verdwijn in een parallel universum?
De rest communiceert óf te vaag óf te veel óf op willekeurige momenten. Er was zelfs afgesproken om geen “biobreaks” te melden, want niemand hoeft te weten dat je 3 minuten weg bent om te plassen. Toch blijven mensen dat doen.
Ik zou daar iets efficiënts over kunnen zeggen… maar ik heb geleerd dat zulke mensen irritant gevonden worden — en ik wil dat anderen mij niet irriterend vinden op de manier waarop ik mijzelf soms irriteer in anderen. Dus ik laat het.
Teamdynamiek: de Amerikaanse droom vs. mijn realiteit
Tony houdt van teams. Masterminds. Connectie.
In theorie prachtig.
Maar mijn ervaring in álle seminars?
Je connect met wie je connect — niet met wie er random naast je in een Zoom-vakje zit.
Voor sommige mensen opent een team de deur.
Voor mij is het gewoon een kamer waar ik kijk wie er rondloopt, wie er klikt en wie er totaal niet mijn vibe is.
Teamindelingen creëren geen vriendschappen. Persoonlijkheid doet dat.
Amerikanen houden van structuur.
Ik houd van realiteit.
En de realiteit is: connectie kiest jou, niet het team.
Hypnose-light: luisteren zonder meedoen en tóch geraakt worden
Ik ben hier als crew. Niet als deelnemer, niet mee in het proces. Ik kijk niet in het werkboek. Schrijf nauwelijks iets op.
Maar vier dagen Tony Robbins in je oren werkt als een subtiele hersenprogrammering waar je geen toestemming voor hebt gegeven — maar die tóch plaatsvindt.
En toen, tijdens relatiedag, gebeurde het:
Inzichten.
Tranen.
Doorbraken.
Gewoon door te luisteren.
Mijn brein zei: “Ah, relaties. Tijd om even alles te verwerken dat we jaren eerder geparkeerd hebben.”
Een ervaren teamlid zag het meteen en stuurde me een liefdevolle check-in. Heel respectvol, heel niet-dramatisch.
Ik pakte twintig minuten, ging off-camera, schreef alles eruit, huilde het eruit, ademde het eruit — en kwam terug als crew alsof niets gebeurd was.
Het was magisch.
Snel.
Het was onverwacht.
Het was precies hoe mijn systeem werkt.
Slot van dag 4: weinig slaap, veel inzichten, en een heel duidelijke boodschap
Na te weinig slaap, te veel indrukken, te veel Zoom-uren en een onverwachte persoonlijke doorbraak weet ik één ding zeker:
Volgend jaar moet ik terug naar Florida.
Niet als crew in Zoom.
Gewoon daar.
Fysiek.
In die ruimte.
In die energie.
Ik voel het tot in mijn botten.
💬 Ben jij ook klaar met wachten op een pensioen dat misschien nooit komt? Ontdek hoe ik met Beyuna bouw aan financiële vrijheid op mijn eigen voorwaarden — zonder gedoe en mét resultaat.
👉 https://kseen.beyuna.com/become-distributor
