bestaat niet (alleen underdressed!)
Ik heb een hekel aan het woord overdressed. Niet omdat ik er geen verstand van heb, integendeel, maar omdat het zo’n laf woord is. Het wordt zelden gebruikt door mensen die bewust kiezen. Het wordt vooral gebruikt door mensen die hun gebrek aan moeite willen goedpraten.
“Je bent wel een beetje overdressed, hè?” Wat ze eigenlijk zeggen is: doe alsjeblieft wat minder jezelf, want dat confronteert mij met het feit dat ik vanochtend rechtstreeks uit mijn pyjama in dit joggingpak ben gerold.
En ja, ik oordeel.
Net zoals jij.
Alleen doe ik niet alsof dat moreel verwerpelijk is.
Don’t judge a book by it’s cover (maar we doen het allemaal)
We zijn collectief gaan doen alsof uiterlijk er niet toe mag doen. Dat het oppervlakkig is. Oud. Achterhaald. Niet spiritueel genoeg.
Bullshit.
Je doet het. Ik doe het. Iedereen doet het. Nog voordat er één woord is gevallen, hebben we al gescand:
verzorging, houding, kleding, energie. Dat is geen slechtheid. Dat is biologie. Je brein filtert continu: veilig of niet, interessant of niet, alert of afgestompt.
En in 2026 ja, laten we die olifant ook maar meteen op tafel zetten. Doet uiterlijk er méér toe dan ooit. We leven op beeld. In feeds. In stories. In Zooms. In etalages van ons eigen leven. Je kunt jezelf mooier maken, strakker, interessanter, echt of fake, alles met één swipe.
Dus nee: uiterlijk is niet minder belangrijk geworden. Het is belangrijker geworden. Alleen zijn we het moreel gaan verpakken als iets waar we “boven staan”.
De opkomst van lelijk als statement
Wat ik de afgelopen jaren zie, is iets anders. Niet vrijheid. Geen expressie. Maar een soort verheven slordigheid.
Joggingpakken naar kantoor. Pyjama-energie op events. Broeken op half zeven, kont in de buitenlucht, alsof schaamte ineens regressief is. Lelijke make-up als statement. Of liever: geen moeite doen, maar het verkopen als lef.
En dan dat zinnetje: “Het moet allemaal kunnen.”
Prima.
Maar dan moet het ook kunnen dat je erop beoordeeld wordt.
Je gaat toch ook niet in je badjas een business event hosten? En nee, de sporters zijn het meestal niet. Die weten dondersgoed wat discipline, vorm en presentatie doen met je mindset. En kleden zich meestal zeer passend voor het gebeuren.
Uiterlijke verzorging is geen ijdelheid maar communicatie
Dit gaat niet over dure merken. Niet over perfecte lichamen. Niet over hakken versus sneakers.
Dit gaat over verzorging.
Is je kleding schoon? Gestreken? Heel? Zijn je schoenen niet afgetrapt alsof je er ruzie mee hebt?
Heb je even in de spiegel gekeken en gedacht: ja, dit klopt?
Voor vrouwen ligt de lat hoger, welkom in de realiteit. Maar verzorgd zijn is geen marteling. Schone nagels. Ongeveer dezelfde lengte. Haar dat niet schreeuwt om hulp. En ja: als je minpunten hebt — waarom zou je die niet camoufleren? Dat heet geen zelfhaat. Dat heet strategisch denken.
Hoe je eruit ziet beïnvloedt hoe je, je voelt (en andersom)
Ik merk het elke keer weer. Als ik me futloos voel, kan ik mezelf optillen door mijn haar te doen, make-up op te doen, bewust kleding te kiezen. Niet omdat ik me dan ineens anders voordoe maar omdat ik mezelf herinner aan wie ik ben.
En andersom werkt het net zo hard. Een paar dagen in een joggingpak thuis, geen afspraken, geen reden. En ineens word ik lui. Trager. Minder scherp. Zelfs de supermarkt voelt als teveel moeite. Dat is geen karakterzwakte. Dat is mens-zijn. Het gevaar is alleen: dat ongemerkt schuift van vrijheid naar ik heb het opgegeven. Niemand besluit dat bewust. Het gebeurt stilletjes.
Netwerkmarketing leert je kijken (en ja, ik zie verbanden)
Ik werk met mensen. Ik kijk naar mensen. Constant. Niet wetenschappelijk, wel consequent. En wat ik zie: mensen die zichzelf serieus nemen, worden vaker serieus genomen. Niet omdat ze mooier zijn. Maar omdat hun uiterlijk congruent is met hun verhaal.
Je kunt niet anderen leren zichtbaar te zijn, terwijl je zelf uitstraalt dat je het liefst onzichtbaar blijft.
En als je dan wél moeite doet, word je oppervlakkig genoemd. Dat is projectie. Jij herinnert hen aan hun eigen opgave en dat is ongemakkelijk.
Overdressed roepen is een poging om je kleiner te maken
Als iemand je overdressed noemt, bedoelen ze zelden: wat zie je er goed uit. Ze bedoelen: doe normaal. En “normaal” is bijna altijd: grijs, veilig, niet opvallend, niet te veel jij. Maar jij bent niet overdressed. Je bent in lijn met je persoonlijkheid. En ja, dat schrikt mensen af. Niet omdat je teveel doet, maar omdat jij iets durft wat zij hebben ingeslikt.
Ook ik ben niet heilig (maar wel bewust). Laat ik helder zijn: ook ik trek thuis graag huiskleding aan. En ja, na een paar dagen kan ik ook gemakzuchtig worden. Maar dit soort gedachten en deze blog zijn mijn reminder. Dat ik ook op een gewone dag niet hoef te verdwijnen in middelmaat.
Dus ja.
Ik ga gerust op hoge hakken en in een witte bontjas naar de supermarkt. Niet omdat het moet. Maar omdat het kan. En omdat ik weiger mezelf kleiner te maken om anderen comfortabel te houden.
💬 Ben jij ook klaar met een omgeving die roept dat jij overdressed bent? Ontdek hoe je met netwerkmarketing en Beyuna, meer jezelf kan zijn in een omgeving waar er voor je wordt gejuicht als leuk aangekleed bent en lekker met jouw business bezig bent. Bel me om verder te praten of neem een kijkje en contact mij daarna
👉 https://kseen.beyuna.com/become-distributor
