Zou ik het weer doen?
Exact drie jaar geleden stapte ik op een belachelijk vroege, nog half nachtelijke zaterdagochtend in de auto. Donker. Koud. Dat soort ochtenden waarop je normaal alleen broodbezorgers en mensen met existentiële twijfel tegenkomt. Ik was op weg naar het hoofdkantoor van Beyuna. Niet omdat ik precies wist wat ik ging doen maar omdat ik wist dat ik daar moest zijn.
Ik was leeg. En zoekend.
Niet depressief-leeg. Meer dat sluimerende soort leegte dat ontstaat als je energie ergens naartoe gaat waar vooral strijd zit. Ik had me met volle overtuiging ingezet voor vrijwilligerswerk bij Forum voor Democratie. Dat deed ik met plezier, maar ook met steeds meer frictie. Veel constateren. Vechten tegen wat er is. En ergens voelde ik: ik wil niet blijven duwen tegen muren. Ik wil bouwen aan iets dat vooruit kijkt.
En blijkbaar straalde ik dat uit.
Want Bas, een bekende uit het netwerkwereldje, geen dagelijkse appvriend belde me. Of ik mee wilde om te luisteren. Meer niet. Dus ik luisterde. Ik keek. En voelde. En ik wist: ik heb geen idee hoe dit gaat werken, maar ik doe mee!
Dus ik schreef me in. Ik startte
En zei er meteen iets briljants achteraan: “Tot aan de verkiezingen mij niet bellen.” Ik had zeeën van tijd, maar die zaten vol. Met idealen, campagne en overtuiging. Achteraf gezien: niet het sterkste startsein. Maar wel eerlijk. Na de verkiezingen belde hij.
En precies toen viel het mooi samen, want eind maart was het jubileum van Beyuna. Een tweedaagse college, gala. Alles erop en eraan. Mijn introductie in deze wereld begon niet met een Zoomcall, maar met een feest. Negenjarig bestaan. Achteraf snap ik pas hoe bijzonder dat was: geen verkooppraatjes, maar een zaal vol mensen die samen vierden dat ze iets bouwen. Diehard Beyunezen. Geen glitter om te overtuigen, maar plezier omdat het werkt.
En ik? Ik had nog niks gedaan. Nog niks opgebouwd. En stond wel al te dansen op een galafeest. ADHD-technisch: niet optimaal. Levens-technisch: heerlijk.
Het eerste jaar deed ik……. weinig.
Ik gebruikte de producten. Enthousiast. Te enthousiast. Ik samplede mensen kapot. Zoals bijna iedereen in het begin. Ik wilde dat anderen net zo blij werden als ik. Spoiler: dat willen ze meestal niet. En al helemaal niet omdat jij dat wil.
Het moment dat het minder leuk werd, kwam toen ik met mensen in gesprek ging. Niet met open, nieuwsgierige mensen maar met mensen die meteen in de aanval schoten. Over netwerkmarketing, de prijzen en over “dat soort dingen”. En ik had nog niet de vaardigheid om uit te leggen zonder te verdedigen. Dat leer je niet uit een boekje. Dat leer je door te blijven staan terwijl iemand projecteert.
Mijn eerste grote doel haalde ik vrij snel: de hoogste korting. En toen… een dip. Want ik was gefocust op die mijlpaal, niet op wat daarna kwam. Ik wist eigenlijk niet wat bouwen betekende. En dus bleef ik hangen. Niet stoppen. Niet groeien. Gewoon… aanwezig zijn.
Wat het kantelpunt was?
Cijfers. Statistieken. Jaar twee. En het besef: dit is óók ondernemen maar niet het soort ondernemen dat ik al kende. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik “dit wel snapte” want ik was al ondernemer. Dat was deels waar. En deels complete onzin.
Dit is ondernemen met mensen. Elke dag gesprekken, projecties en afwijzingen. Enthousiasme v.s. verwachtingen. Dat is iets anders dan leveranciers, strategie en systemen. En ja, ik had onderschat hoeveel lef dat vraagt. Vanaf dat moment ging ik het serieus nemen. De Academy ging volgen. Leren hoe netwerkmarketing echt werkt. Niet op ego. Niet op aannames. Maar op vaardigheid.
En nu? drie jaar verder.
Nu is het eerlijk. Het inkomen fluctueert. De ene maand goed. De andere maand matig. Dat is ondernemen. Zeker zolang je organisatie nog niet enorm is. Wie wil weten wat ik verdien: daar heb ik al eerder een blog over geschreven. Zoek ’m op. Ik ga hier geen suikerstroop overheen gieten.
Wat ik wél heb: energie. Meer leuke mensen dan ooit. MLM staat wat mij betreft inderdaad voor Meer Leuke Mensen. Ik heb plezier. Ik heb geen weerstand meer tegen weerstand. En als iemand dit niks vindt, dan is dat geen afwijzing maar informatie.
Zou ik het opnieuw doen?
Ja. Onvoorwaardelijk.
Wat zou ik anders doen na drie jaar ervaring?
Minder luisteren naar meningen van mensen die zelf niets bouwen. Meer vertrouwen op het feit dat dit een serieuze business is. Minder voorzichtig zijn met vertellen. Minder focussen op producten op de verkeerde manier. En vooral: mezelf niet kleiner maken omdat iemand anders het niet ziet.
Voor wie is dit niet? Mensen die
Alles al denken te weten.
“Snel rijk” zoeken.
Na zes maanden afhaken omdat het nog niet gelukt is.
Niet nieuwsgierig zijn, niet open. Niet bereid om iets te leren wat anders is dan traditioneel ondernemen.
Voor wie wel?
Voor mensen die iets willen.
En snappen dat willen meestal betekent dat je iets moet doen.
Simpel is het wel.
Makkelijk is het niet.
Maar als je blijft dan is het verdomd mooi.
💬 Wil je iets? Ben je bereid om iets te doen? Wacht niet drie jaar om te starten. Ontdek hoe ik met Beyuna bouw aan financiële vrijheid op mijn eigen voorwaarden zonder gedoe en mét resultaat. Contact mij
👉 https://kseen.beyuna.com/become-distributor
