Ik noemde het eerst: aardig doen tegen mensen die ik niet aardig vind.
Maar dat was te vriendelijk. Te netjes. Te sociaal correct.
Dit gaat niet over aardig. Dit gaat over toneelspelen.
Ik woon op een dorp. Al meer dan twintig jaar. En op een dorp hoort iedereen elkaar te groeten. Dat is de norm. Het is cultuur. “Gezellig”. En op papier heb ik daar nul problemen mee. Ik zeg hoi tegen iedereen. Tegen buren, toeristen, mensen die ik nog nooit heb gezien en waarschijnlijk nooit meer ga zien. Dat zit niet in mijn beleefdheidslaag, dat zit in mijn systeem. Maar.
Er zit een maar. Uiteraard.
Zodra ik samen met een man loop, zie ik het gebeuren. Dan verschuift de blik. Dan wordt híj gegroet. En ik… niet. Alsof ik ineens decor ben. Accessoire. Handtas met benen. En nee, dat is geen incident. Dat is een patroon. En patronen voelen je lichaam sneller dan je hoofd ze kan wegredeneren.
En dan gebeurt er iets interessants. Ik word minder geneigd om aardig te doen. Niet uit wrok. Niet uit boosheid. Gewoon omdat mijn lijf denkt: oh, dit is geen contact, dit is een ritueel. En rituelen zonder betekenis daar haak ik op af.
Want laten we eerlijk zijn: als ik hier niet zou wonen, zouden deze mensen me niet eens herkennen. Buiten deze context besta ik niet. En dat werd pijnlijk duidelijk op een feest — drie dagen feest zelfs — waar de gesprekken rijkelijk vloeiden. Drankje erbij. Grote verhalen. Verbinding, zou je denken.
Tot twee dagen later. Geen groet. Knikje. Of enige vorm van herkenning. En dan, het absolute hoogtepunt: “Oh, woon jij daar? Dat wist ik niet.”
Vijftien jaar.
Zes huizen verderop.
We hebben allebei een hond.
We komen elkaar meerdere keren per week tegen.
Sorry hoor, maar dan houdt het op. Dat is geen vergetelheid. Dat is selectief sociaal geheugenverlies. En ik noem dat gewoon wat het is:
utter bullshit.
Het punt is niet dat ik hier mijn mensen niet heb gevonden. Dat gebeurt nou eenmaal. Je klikt niet met iedereen. Je zit statistisch gezien in een kleine minderheid die niet overal past. Prima. Champagne baby, ik weet het.
Wat mij raakt — en ja, raakt — is dat fake. Dat net doen alsof. En nog erger: dat net doen alsof het oké is om net te doen alsof. Dat sociaal correcte gedrag waarin iedereen meespeelt en niemand zich afvraagt waarom het zo leeg voelt.
Ik heb het geprobeerd hoor. De kroeg. Gesprekken aanknopen. Meebewegen. Meedoen. Maar op een gegeven moment was ik er klaar mee. Niet omdat ik het niet kon. Maar omdat ik het niet wilde. Ik heb genoeg te doen. En vooral: genoeg échte relaties waarin niemand toneel hoeft te spelen.
Dus nee, ik ben niet onaardig geworden. Ik heb gewoon meer lef zoals ik hier ook al schreef lees andere blog
Ik ben gestopt met acteren.
Aardig doen is prachtig — als het echt is. Maar sociaal correct gedrag zonder wederkerigheid? Dat is geen vriendelijkheid. Dat is zelfverraad met een glimlach. En misschien ben ik daardoor niet ieders cup of tea. Dat klopt. Maar liever een champagne baby met echte bubbels dan lauwe pils die alleen schuimt zolang het feest duurt.
Ik zeg nog steeds hoi.
Maar alleen als het klopt.
Durf jij “hoi” te blijven zeggen ondanks hoe de kant reageert? Dan is netwerkmarketing misschien wel iets voor jou. Ontdek hoe ik met Beyuna bouw aan financiële vrijheid op mijn eigen voorwaarden — zonder gedoe en mét resultaat. Of contact mij direct zonder op de link te kijken om het gewoon over te hebben.
https://kseen.beyuna.com/become-distributor
