Serieus. Hoe kan je dat vragen?
Ik onderneem sinds 2013. En niet een beetje. Ik nam een internetmarketingbureau over. Ik deed marketing en social media voor andere bedrijven — gewoon, reclame maken, facturen sturen, niks sexies.
Daarna richtte ik samen met mijn compagnon een opleidingscentrum op. Wellness- en zorgopleidingen. Groot pand. Veel plannen. Enorme verantwoordelijkheid. En daarna had ik nog een bedrijf in fineer. Ja, hout. Dunne plakjes hout. Fantastisch spul.
En weet je wat me nu pas, achteraf, keihard opvalt?
In geen van die bedrijven heeft ooit iemand mij gevraagd: “Hoeveel heb je al verdiend?” “Kun je er al van leven?”
Niet. Eén. Keer.
En dat is interessant, want laten we het beestje eens bij de naam noemen.
Dat opleidingscentrum? Dat was véél spannender dan wat ik nu doe. Trouwens nog een ander blog over geschreven; angst en zekerheid.
We hadden een pand.
- Huur.
- Stookkosten — massageopleidingen, dus ja, die verwarming stond altijd loeiheet.
- Schoonmaak.
- Docenten met forse uurprijzen.
- Accreditaties.
- Regels
- Papierwerk
En als er een cursus doorging, moest die docent betaald worden — of er nou twee of twaalf cursisten zaten.
We hebben maanden gehad dat we nul hadden verdiend. Niks. En de kosten liepen gewoon door.
Dat is ondernemerschap. Bouwen. Risico nemen. Maar niemand die vroeg: “Verdiend dit genoeg?”
Want ja, het was een normaal bedrijf.
Dus dan zal het wel goed zitten, toch?
Het fineerbedrijf? Prachtig product. Echt. Inkopen doen in Milaan, Duitsland, toffe beurzen en praten in mijn moedertaal. Maar buitenland betekende ook valuta en koersverschillen. Totdat diezelfde koersverschillen 30% van de winst weer opvraten en ik onderaan de streep praktisch niks overhield. Dus niets verdiend.
Weer: stilte. Geen vragen. Of asociale nieuwsgierigheid. Niemand met recht-op-informatie-gevoel.
En dán… nu verdiend netwerkmarketing?
Drie jaar geleden begon ik daarmee. En ineens vond de halve wereld dat ze mijn boekhouding mochten inzien.
“Hoeveel heb je dan al verdiend?”
“Kun je er al van leven?”
“Maar is dat wel echt?”
Alsof ik verplicht was mijn inkomen te disclosen omdat mensen ergens hebben gehoord dat je er snel en makkelijk geld mee kunt verdienen. Laat me dit even rechtzetten: Snel en makkelijk geld bestaat niet. En je kan miljonair worden met netwerkmarketing en met een ander bedrijf ook. Als ondernemer is die kans een stuk groter dan als werknemer. Maar het gebeurt niet spontaan. Het is keihard werken en ondernemen, met plannen. Systemen en visie. Wel: simpeler ondernemen want op dit moment;
Ik heb geen pand.
Geen personeel.
Nauwelijks administratie.
Weinig voorraad.
Geen torenhoge vaste lasten.
Mijn investering?
Training/cursussen.
Een boeken.
Wat samples.
Mijn groei hangt af van mijn inzet. Punt. Niet van accreditaties, docenten, stookkosten of koersverschillen waar ik geen reet aan kan doen.
En ja — als je het vergelijkt met traditionele bedrijven, is dit een lichter model. Maar dat betekent niet dat het gratis geld is. Het betekent dat het risico anders ligt.
En dát is volgens mij waar het schuurt.
Omdat mensen niet vragen uit interesse. Ze vragen om jou te kunnen plaatsen. Te kunnen beslissen of jij het “waard” bent. Of je serieus genomen mag worden.
Daarom spiegel ik.
Altijd.
“Hoeveel verdien jij eigenlijk bij je baas?”
En dan ineens… is het ongemakkelijk. Onbeleefd. Niet gepast. Grappig hoe dat werkt. Ik disclose mijn inkomen niet. Dus krijg ik die vragen ook niet meer. Blijkbaar werkt dat zo. En als iemand vraagt of ik ervan kan leven? Zeg ik gewoon: ja.
Meer informatie is niet nodig. De rest is hun ongemak. Niet mijn verantwoordelijkheid.
💬 Durf jij het aan om deze en andere vragen over jouw bedrijf te trotseren? Dan is netwerkmarketing misschien wel iets voor jou. Ontdek hoe ik met Beyuna bouw aan financiële vrijheid op mijn eigen voorwaarden — zonder gedoe en mét resultaat.
👉 https://kseen.beyuna.com/become-distributor
