Vooraan. Ik begon ooit achteraan. Het soort stoel waar je eerst een ruggengraat transplantatie voor nodig hebt voordat je überhaupt kan luisteren. Het goedkoopste kaartje, het goedkoopste uitzicht, het goedkoopste zelfbeeld. Maar ik lag dan wél als een bull terrier voor de deur, klaar om naar binnen te sprinten om drie rijen verder te komen. Ambitie is ambitie — ook als je portemonnee nog in therapie ligt.
En nu?
Nu gun ik mezelf de luxe van vooraan zitten. Het gemak. De ruimte. Het gevoel dat ik niet hoef te vechten voor zuurstof én inspiratie tegelijk. En het is een heel nieuw biotoop daar vooraan. Een ander ecosysteem. Niet per se beter, maar wel… …..opvallend.
Want vooraan zitten mensen die investeren in zichzelf alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Je voelt het bijna van hun schouders afstralen: ik mag hier zijn. En dat is goed — die vibe brengt je verder in het leven dan welk seminarboekje ook.
Vooraan het heeft ook een side effect
Een juicy, antropologisch interessant side effect.
Mensen zijn vaak niet gehinderd door enige kennis of vaardigheid, ook niet als ze meer te besteden hebben — hoe gaat dat spreekwoord ook alweer? Ach, je snapt me. Het maakt ze niet uit of ze écht weten waar ze het over hebben, of dat het feitelijk gezien totale kosmische onzin is. De zekerheid waarmee ze het zeggen is zó stevig dat je bijna zelf begint te geloven dat je aura vocht nodig heeft en de mens de meeste invloed heeft op het klimaat.
Je ziet het gebeuren zodra ze de microfoon pakken — en ja, die krijgen ze eerder, want ze zitten dichterbij, ze betaalden meer en ze kijken niet weg alsof iemand ze een wiskundevraag gaat stellen.
Ze praten niet.
Zij verkondigen.
Framen niet.
Ze prediken.
En het bizarre? Het komt nog overtuigend over ook.
Niet omdat het klopt, maar omdat zekerheid schijnbaar de enige valuta is die echt telt. Je kan complete onzin uitkramen, maar als je het doet alsof je net de nieuwe wet van Einstein hebt ontdekt, dan knikt de halve zaal.
En dat is dus het verschil in mindset.
Niet slimmer, niet beter, niet noodzakelijk succesvoller — al kan dat allemaal. Maar het is geen feit, geen garantie, geen formule. Het is simpelweg dat ze zichzelf toestaan om ruimte in te nemen. Om te spreken. Om te geloven dat ze iets te zeggen hébben, zelfs als hun inhoud een beetje voelt alsof ChatGPT een error had.
En nu ik met mijn eigen crew experience bezig ben, valt het nóg meer op. Wie pakt de microfoon? Welke persoon durft? Wie neemt ruimte zonder zich te verontschuldigen voordat ze überhaupt ademen?
En eerlijk… Dat is dan weer het mooie: hoe meer jij jezelf toestaat om vooraan te zitten — letterlijk en mentaal — hoe meer je mensen aantrekt die dat óók doen. Het wordt een soort kettingreactie van zekerheid. En dát is wat je uiteindelijk leert: niet de inhoud, niet de woorden, maar de vibe waarmee je jezelf het podium op duwt.
Dus wat levert zo’n duurder kaartje nou werkelijk op?
Niet alleen een betere stoel of sneller koffie — al helpt dat ook voor mijn tolerantiegrens — maar vooral een ander intern contract met jezelf. Je gaat anders luisteren. Anders denken. Je zit daar niet om te hopen dat er iets gebeurt, maar met de overtuiging dat er íéts voor jou te halen valt. En dat maakt je scherper. Brutaler bijna. Alsof je brein zegt: oké, ik ben hier niet voor de gezelligheid, ik ben hier voor groei. En vanaf dat moment verandert alles: wat je durft te vragen, wat je onthoudt, wat je toepast… en vooral wat je daarna níét meer accepteert in je eigen leven.
💬 Ben jij ook klaar met wachten op een plek vooraan? Klaar voor groei? En claim jouw eigen leven en groei, ga voor een ander verdienmodel. Contact mij of kijk via de link of het iets is waar je meer over wilt weten en contact mij alsnog 😉
👉 https://kseen.beyuna.com/become-distributor
