Laat ik dit even rechtzetten, want blijkbaar is het voor sommige mensen hogere wiskunde.
Ik krijg dus regelmatig appjes van collega’s: “Wanneer kan ik je bellen?” of “Even kort afstemmen?”
en “Dit is handiger om te bespreken.”
Eens. Helemaal eens. Ik ben voor bellen. Want zeven appjes, vier voice memo’s en een halve miscommunicatie later had dit ook gewoon een gesprek van tien minuten kunnen zijn. Efficiëntie heet dat. Geen magie.
Maar dan komt de vraag. Die vraag. Wanneer kan ik je bellen? En mijn antwoord is altijd hetzelfde:
maandag tot en met zondag, tussen negen uur ’s ochtends en tien uur ’s avonds.
Dan kijken mensen me aan alsof ik net heb gezegd dat ik slaapwandelend factureer.
Bereikbaar zijn is niet hetzelfde als beschikbaar zijn
Laat me het systeem uitleggen, want blijkbaar is dat nodig.
Ik sta in dat tijdsblok open voor contact. Dat betekent niet dat ik altijd opneem. Dat betekent:
– heb ik tijd → ik neem op
– heb ik geen tijd → ik neem niet op
– en zodra ik klaar ben → bel ik terug
Dat is het hele systeem. Meer zit er niet achter. Geen afwijzing. Een of andere hiërarchie. Geen verborgen boodschap.
En ja, ik heb gewoon afspraken. Meetings. Scholing. Bijeenkomsten. Administratie (echt werk, dat ik waarschijnlijk gerust negeer als de telefoon gaat). Maar buiten die blokken ben ik in principe gewoon bereikbaar. Niet omdat ik moet. Maar omdat ik dat prettig vind. Ik hou van bellen, dat is snel, duidelijk en inclusief intonatie en eventueel gelijk de extra uitleg als je iets niet meteen begrijpt.
Geen werktijden, wel een leven
Netwerkmarketing — zeker zoals ik het nu ondertussen doe — is niet gebonden aan werktijden. Als er iets gebeurt, ben ik aan het werk. Als er niks gebeurt, niet. En dat loopt zo door elkaar heen dat het voor buitenstaanders voelt als chaos, maar voor mij is het rust.
Mijn man werkt onregelmatige diensten. Vierwekenrooster. Achtuursblokken. Dag, avond, nacht. Dat heeft invloed op je leven. En ik vind dat fantastisch. Samen vrij op een dinsdagmiddag. Winkelen als het rustig is. Leven buiten het weekend.
En omdat mijn baas echt heel leuk is — en die is echt heel redelijk — kan ik altijd vrij nemen. Ik haal het wel weer in. Op een ander moment. Wanneer dat logisch voelt.
Maar dan werk je altijd?
Nee.
Ik werk wanneer het zich aandient. En ik leef ondertussen ook gewoon. Sta ik op een feestje, brunch of bruiloft en gaat het gesprek over gezondheid, ontslag, geld of vrijheid? Dan ga ik dat gesprek niet uit de weg omdat het “buiten werktijd” is. Is dat werk? Was het werk toen ik me aankleedde? Of alleen die twintig minuten praten?
Precies. Ik weiger dat te problematiseren. Zoals ik hier al eerder schreef over Waarom mijn werk niet ophoud
Mensen houden meer van regels dan ze toegeven
Wat ik wel fascinerend vind: mensen zeggen dat ze vrijheid willen, maar bloeien volledig op van iemand die zegt wanneer ze mogen stoppen. Of 10 min eerder weg “mogen”.
“Bijna weekend!”
Kijk die gezichten. Pure blijdschap. Vanwege vaste werktijden.
En ik denk alleen maar: het was vandaag leuk. Morgen wordt ook leuk. Misschien privé. Misschien zakelijk. Misschien allebei. Wat een luxe.
Ik heb het nooit druk
(en daardoor ook minder druk). Nog iets wat mensen verwarrend vinden: Ik roep nooit dat ik het druk heb. Tuurlijk heb ik het soms letterlijk druk. Ik ben vaak bezig. Maar ik loop niet de hele dag te verkondigen: ik heb het druk, ik heb het druk, ik heb het druk. Omdat… waarom zou ik? Als je dat niet roept, ben je het ook minder. Stress is vaak vooral een verhaal dat je jezelf vertelt. Hoe vaker je roept dat je het druk hebt, hoe meer je lichaam het geloofd en zo aanvoelt.
Het enige moment waarop ik soms moet voelen in plaats van meten, is: heb ik vandaag genoeg gedaan? En dan kijk ik niet naar uren. Niet naar dagen. Niet naar weekenden. Ik kijk naar resultaten.
Dit is niet voor iedereen (en dat is oké), hou jij, je werktijden
Laat ik eerlijk zijn: dit is niet voor iedereen. Zeker niet in het begin. Toen ik net ondernemer was — marketingbureau, vanuit huis — vond ik het ook lastig. Niemand die zei hoe laat ik moest beginnen. Niemand die zei wat ik moest doen. Dus ik deed óf te weinig, óf veel te veel. Daar heb ik echt wel mee gestruggeld.
Planning is belangrijk. Ik maak ook planningen. Ik bedenk niet elke ochtend vrijblijvend “waar heb ik zin in vandaag”, want dat zou bij mij ook slecht aflopen. Ik ben echt niet bijzonder op dit vlak. Maar die planning is van mij. Geen prikklok. Geen rooster dat bepaalt of ik een goed mens ben.
Vandaag besloot ik dus na wat werk en een training om een net verhuisde vriendin te helpen met wat klusjes in haar huis, gewoon zomaar in de middag, op een doordeweekse dag. Ik kon trouwens wel merken dat haar planning daar minder goed op ingesteld was haha. En daarna, na het eten, nog een online meeting en wat blogs klaar zetten voor publicatie na 22 uur. Moet ik? Nee en ik heb er nu tijd voor, vanmiddag had ik mijn vrije avond en nu werk ik. Briljant!
Vrijheid hoeft niet begrepen te worden
Ik heb geen werktijden. Ik heb een systeem. En dat systeem werkt — voor mij. Je hoeft het niet te snappen. Je hoeft het niet te willen. Je hoeft het alleen niet ingewikkelder te maken dan het is. En als je me wilt spreken:
bel gewoon. Je ziet vanzelf wat er gebeurt.
💬 Ben jij ook klaar met wachten op dat iemand anders bepaald of je vrij hebt? Misschien is ondernemer zijn in netwerkmarketing dan ook wel iets voor jou? Ontdek hoe ik met Beyuna bouw aan financiële vrijheid op mijn eigen voorwaarden — zonder gedoe en mét resultaat. Bel mij 06 24913952
Of bereid je al snel voor door hier te kijken:
👉 https://kseen.beyuna.com/become-distributor
